روش‌شناسی

هر کمیت در موتور با بعد فیزیکی خودش نگهداری می‌شود. جمع دو کمیت ناهم‌بعد خطا می‌دهد و اجرای محاسبه را متوقف می‌کند؛ ضرب و تقسیم واحد نتیجه را خودش می‌سازد. برای همین وقتی می‌نویسیم

تبدیل مگاپاسکال و میلی‌متر مربع به کیلونیوتن جایی دستی انجام نشده — از جبر واحدها بیرون آمده است. همین باعث می‌شود بتوانید ورودی را با کیلوگرم‌نیرو بدهید و خروجی را با کیلونیوتن بخوانید بدون اینکه ضریبی از قلم بیفتد.

هر مرحله از محاسبه فقط یک رشتهٔ رابطه است. از همان رشته سه چیز ساخته می‌شود: صورت نمادین رابطه، همان رابطه با مقادیر جایگذاری‌شده، و نتیجهٔ عددی. چون هر سه از یک منبع می‌آیند، ممکن نیست دفترچهٔ محاسبات چیزی را نشان دهد که با عدد نهایی نمی‌خواند — خطایی که در کاربرگ‌های دستی بسیار رایج است.

وقتی آیین‌نامه چند حالت دارد — مثل سه شاخهٔ ضریب بازتاب یا دو حالت لهیدگی و پارگی — موتور همهٔ حالت‌ها را با نتیجهٔ بررسی‌شان ثبت می‌کند، نه فقط حالتی که برقرار شد. بازبین به این ترتیب می‌بیند که سازه در کدام ناحیه قرار گرفته و چقدر به مرز حالت بعدی نزدیک است.

همراه هر محاسبه این‌ها ذخیره می‌شود:

• ورودی‌های اعتبارسنجی‌شده، دقیقاً به همان شکلی که موتور آن‌ها را می‌خواند
• نسخهٔ ماژول محاسباتی و نسخهٔ کل موتور
• آیین‌نامه، ویرایش و شمارهٔ هر بندی که استفاده شده
• اثر انگشت رمزنگاشتی ورودی‌ها و نتیجه

هر بار که صفحهٔ یک محاسبه را باز می‌کنید، همان ورودی‌ها دوباره از موتور عبور داده می‌شوند و اثر انگشت نتیجه مقایسه می‌شود. اگر تفاوتی باشد، به شما گفته می‌شود — مقدار ذخیره‌شده به‌طور خودکار جایگزین نمی‌شود.

اعداد پیش از مقایسه به دوازده رقم بامعنا گرد می‌شوند تا اختلاف‌های ناشی از ممیز شناور بین نسخه‌های Node یا معماری‌های مختلف پردازنده، به اشتباه به‌عنوان «تغییر نتیجه» گزارش نشوند.

۲۶ ماژول محاسباتی بر مبنای مبحث ۶، مبحث ۷، مبحث ۹، مبحث ۱۰، استاندارد ۲۸۰۰ پیاده‌سازی شده است. ماژول‌ها دامنهٔ خودشان را صریح اعلام می‌کنند: مثلاً ماژول باد فشار داخلی و اجزای نما را پوشش نمی‌دهد و همین را به‌صورت هشدار روی نتیجه می‌نویسد.